From AllMusic.com:

Better known as a member of Loop, Main , and Godflesh, Robert Hampson here reveals himself as a composer of tape music. Vectors, his first release for the English experimental ambient label Touch, consists of three long electro-acoustic pieces, two of which have been commissioned by the famous electronic music laboratory Groupe de Recherches Musicales (GRM) and premiered on their “Acousmonium” (a multi-channel sound spatialization device), while the other was commissioned by Vibrö for a performance inside a planetarium. Take all these elements into account — the commissioners, the contexts of the premieres, the title of the album — and you will grasp that this music is about space and movement within space, all the music consisting of sparse, near-silent sound fields populated by fleeting sonic bodies. The best of the three works is “Umbra,” a dark and shimmering piece in which isolated sounds play hide and seek. “Ahead — Only the Stars” features bleeps of astronaut radio transmissions (dialogues excised), which gives the music a retro-futuristic feel, but some artistic choices, like abrupt cuts and odd non sequiturs, are debatable and mar the listening experience. “Dans le Lointain” (In the Distance), despite using the “traditional” techniques of early tape music, is the track sounding the most contemporary, or at least the closest to the digital ambient electronica scene. It is a fine piece of work, reminiscent of Biosphere‘s starker works, but in terms of beauty and refined aesthetics, “Umbra” is the track that stands out.

Lately I have been listening to some albums of Robert Rich. He’s make music of different styles, very hard to categorise. I don’t like all his stuff, but there are certainly some great CD’s.

He is a remarkable guy; some excerpts from his biography: “Rich began building his own analog synthesizers in 1976, when he was 13 years old, …”, “Rich has performed in caves, cathedrals, planetaria, art galleries and concert halls throughout Europe and North America. His all-night Sleep Concerts, first performed in 1982, became legendary in the San Francisco area. In 1996 he revived his all-night concert format, playing Sleep Concerts for live and radio audiences across the U.S. during a three month tour. In 2001 Rich released the 7 hour DVD Somnium, a studio distillation of the Sleep Concert experience, possibly the longest continuous piece of music ever released …”

If you’d like to hear some of his music, check out his MySpace site.

Click here for the original interview on goddeau.com.

“Als je ergens woont, leer je de taal”, zegt Adam Wiltzie, de helft van Stars Of The Lid, wanneer we opmerken dat er weinig op zijn Frans aan te merken valt. Een vlot mondje Nederlands spreekt hij intussen ook al. Toch verkiest Wiltzie een interview in het Engels, want Nederlands klinkt als English on acid.

Na het interview vragen we hem nog snel hoe lang we deze keer op een nieuw album moeten wachten. Hoewel hij het antwoord schuldig moet blijven, vertrouwt hij ons toe dat er een dvd in maak is. In afwachting van de beelden, krijgen we tekst en uitleg bij de rest.
goddeau: Ik heb begrepen dat de groepsnaam Stars Of The Lid verwijst naar de eigen privécinema.
Wiltzie: “Er zit eigenlijk geen betekenis achter, we verzinnen elke keer een ander verhaal. Het ontstaan van de naam is eerder onnozel. Je moet eerst weten dat ik niet van tatoeages houd: iedereen die een tatoeage heeft, zal dat uiteindelijk betreuren. Steven Drozd (The Flaming Lips, jbo), een oude vriend van me, en ik tekenden vaak domme tatoeages die we dan aan mensen toonden en vertelden dat die echt bij hen pasten. Op een dag tekende hij er eentje met een schedel en twee botten, die we “Stars Of The Lid” doopten. Daar komt onze groepsnaam dus vandaan. Dat was overigens kort voor ik Brian (McBride, de andere helft van de groep, jbo) ontmoette.”

goddeau: Was Stars Of The Lid je eerste groep?
Wiltzie: “Ik heb nog met Steven samengespeeld, maar we hebben nooit iets uitgebracht. Brian had nog nooit in een groep gespeeld maar hij had wel een radioprogramma en stapels cassettes vol vreemde geluiden. Toen we net begonnen, speelde ik gitaar terwijl Brian atmosferische klanken maakte.”

goddeau: Jullie hebben ook samengewerkt met kunstenaar Jon McCafferty. Hoe ging dat in zijn werk?
Wiltzie: “Hij kwam met het voorstel toen we in New York speelden. Hij hield enorm van Music For Nitrous Oxide en wou met ons iets doen. Hij bezorgde ons klanken en schilderijen waarmee wij dan muziek maakten. Het was een heel vreemde samenwerking, en misschien iets te arty-farty, maar we zijn er wel goede vrienden door geworden.”

goddeau: Laat ons nog even in het verleden blijven. Bij het Brusselse Sub Rosa hebben jullie een album (Avec Laudenum) uitgebracht. Maar jullie kijken er met gemengde gevoelens op terug, las ik. Niet tevreden over die plaat?
Wiltzie: “We hebben nooit geld gezien voor dat album, daarom hebben we het heruitgebracht op Kranky. Het eerste album (Music For Nitrous Oxide) is fijn omdat het ons eerste album is, maar eigenlijk luister ik nooit naar onze platen. Het was fijn om ze te maken, maar ik hoef ze niet opnieuw te horen. Ik ben heel kritisch over mijn eigen werk, en het interesseert me niet om mijn oudere werk te herbeluisteren.”

goddeau: Jij woont tegenwoordig in Brussel en Brian in Amerika. Bemoeilijkt dat niet het hele schrijfproces?
Wiltzie: “We hebben geen vaste manier van schrijven. We hebben sowieso ook nooit vaak samen gezeten, zelfs niet toen we dichter bij elkaar woonden. Onze muziek vraagt niet om jampartijen. We spelen eigenlijk alleen samen als we optreden.”

goddeau: Jullie treden nochtans niet vaak live op. Omdat het praktisch zo moeilijk is?
Wiltzie: “Nu staan er meerdere optredens gepland, maar we hebben de voorbije zes jaar niet gespeeld. Het gekke is dat we ook nog nooit in Brussel gespeeld hebben. Onze show in het Instrumentenmuseum bijvoorbeeld (waar de groep enkele films begeleidde, jbo) was strikt genomen geen optreden. Daarvoor hebben we in Antwerpen gespeeld, en zes jaar geleden in Hasselt. Dat was het zowat. Ik denk niet dat België echt geïnteresseerd is in Stars of The Lid.”

goddeau: Viel die show in het Instrumentenmuseum dan niet mee? Jullie muziek leent zich uitstekend voor het begeleiden van films.
Wiltzie: “Het was verschrikkelijk. Het is een prachtig museum maar de sfeer was er niet naar. Het Filmmuseum zou enkele oude surrealistische, Belgische films leveren maar wat ze meebrachten was echt verschrikkelijk. Het is heel moeilijk voor me om hier shows te pakken te krijgen, terwijl jullie zoveel goede clubs hebben. Ken je de Cinema Nova? Dat is een heel mooie zaal. Ik wou er graag optreden, maar een bestuur van acht man moest daarover beslissen. Nu ja, niemand onder hen hield van de muziek. Het zal niet genoeg punkrock geklonken hebben.”

goddeau: Je zei me net dat jullie eigenlijk nooit samen spelen. Hoe gaat een optreden dan in zijn werk? Vertrekken jullie van voorgeprogrammeerde songs?
Wiltzie: “Live proberen we zoveel mogelijk het album te benaderen. We improviseren niet, ook al klinkt het soms wat anders. Alles is uitgeschreven, misschien wordt een partij door iemand anders gespeeld, maar het blijft wel dezelfde partij. We hebben laptops op het podium maar we proberen zoveel mogelijk live te brengen. Daarom namen we ook drie strijkers mee op de Europese tour, voor de Amerikaanse nemen we misschien een strijkkwartet mee, als er plaats is in de tourbus.”

goddeau: Tegenwoordig duiken er steeds meer neoklassieke componisten op in de rockwereld, zoals Greg Haines. Zie je jezelf op termijn ook een “klassiek” album uitbrengen?
Wiltzie: “Ja, muziek schrijven voor een klassiek orkest interesseert me almaar meer. Ik heb nooit aan een conservatorium of zo gestudeerd, ik leer mezelf alles aan. Ik ben bevriend geraakt met Johan Johannson, die heeft zichzelf ook alles aangeleerd door het stuk The Planets van Gustav Holst helemaal te analyseren. Van hem heb ik veel geleerd.”
“Als je met een klassiek orkest werkt, moet je weten waarmee je bezig bent. Je kan niet gewoon even met die mensen samen zitten en de zaken overlopen. Je moet hen partituren geven waarmee ze aan de slag kunnen. Bovendien is er ook geen tijd om samen te zitten, een zestigkoppig orkest is daar te duur voor.

goddeau: Ik veronderstel dat je zoiets niet met Stars Of The Lid zou uitbrengen. Is dat meer iets voor je andere groep The Dead Texan?
Wiltzie: “The Dead Texan is de groep waarin ik samen met mijn vriendin speel. Je hoort er elementen van Stars Of The Lid in, maar het klinkt allemaal gestructureerder. Iets dergelijks zou ik onder een andere naam uitbrengen. Ik heb al voor documentaires en televisieseries geschreven, waaronder The Soprano’s. Niet dat het zoveel voorstelt, hoor: iemand van de show hoort je muziek en hoort er wel iets in, dus contacteren ze je. Ik zou oorspronkelijk ook de muziek voor Control schrijven maar daar heeft New Order een stokje voor gestoken door zelf de soundtrack te maken. They muscled me out of it. Nu ja, ze speelden in Joy Division, dus ik snap het wel.”

goddeau: Je hebt geen klassieke opleiding gevolgd, heb je dan een andere muziekopleiding achter de rug?
Wiltzie: “Ik heb filosofie gestudeerd, maar ik heb altijd als geluidstechnicus gewerkt voor andere groepen. Ik heb zelfs een tijdje in een studio gewerkt. Nu heeft iedereen op zijn pc programma’s zoals ProTools staan, toen was het nog niet zo voor de hand liggend, het was fijn om met een viersporenrecorder te werken.”
“Ik hou heel veel van muziek maar ik wou geen rockmuziek maken. Rockmuziek heeft alleen iets mysterieus als je nog niet weet hoe het werkt, maar na een tijdje ben je er op uitgekeken. Klassieke muziek blijft me verbazen, hoe de hele compositie in elkaar zit, … Ik ga geregeld klassieke stukken beluisteren, hier in Brussel. Het is muziek die ik goed blijf vinden.”

goddeau: Hoe bepaal je wat je als solowerk uitbrengt en wat als groep?
Wiltzie: “Ik ben heel kritisch, Brian bezorgt me geregeld cd’s waarop dan geschreven staat Things Adam won’t like. Maar we steunen elkaar wel in wat we doen.”

goddeau: Het heeft zes jaar geduurd voor de nieuwe plaat er was. Hadden jullie het gevoel dat er niets meer te zeggen was of was je gewoon te kritisch?
Wiltzie: “Ik wou gewoon een tijdje geen album uitbrengen. Als je succes hebt en positieve recensies krijgt, dan loop je het gevaar om je kritische zin te verliezen en ga je ervan uit dat mensen je muziek sowieso willen horen. Voor je het weet, breng je minderwaardig materiaal uit. Ik had een burn-out. Ik had op te korte tijd te veel albums uitgebracht. Ik was niet eens zeker of ik ooit nog wel iets zou uitbrengen.”

goddeau: Maar als jullie iets uitbrengen, is het vaak imposant. Het nieuwe album is opnieuw een dubbel-cd (drie lp’s) geworden. Een bewuste keuze?
Wiltzie: “Ik heb geen voorkeur voor cd of vinyl maar we bepalen wel de lengte van onze albums aan de hand van platen. Je hebt ongeveer twintig minuten per zijde, dat is dus twee uur muziek als je het verdeelt over drie lp’s. Dat is uitstekend. Het is een formaat dat prima werkt voor de muziek die wij brengen. En ik hou heel erg van lange muziekstukken. Bovendien zitten we bij een label dat ons steunt in onze beslissingen en ons gewoon onze zin laat doen. We hebben ook wat succes gehad, behalve dan in België. Dat helpt.”

goddeau: Hebben jullie dan echt zo weinig succes in België? Ik heb nochtans van verschillende mensen gehoord dat ze enorm uitkeken naar jullie nieuwe plaat.
Wiltzie: “Jij bent een muziekjournalist, je krijgt een vertekend beeld doordat je er meer mee bezig bent en je bent ook meer open minded. Onze muziek bereikt geen groot publiek en is moeilijk te omschrijven. Ik pretendeer niet dat we iets maken dat zo anders is, maar het is geen elektronische muziek en evenmin klassieke muziek. It is what it is.”
“Iedereen maakt de muziek die hij zelf wil maken. En ook al wordt die dan in categorieën geplaatst, het blijft muziek die uit jezelf komt. Ik hou bijvoorbeeld veel van filmmuziek en soundtracks. Vroeger luisterde ik wel naar ambient, maar nu niet meer.”

goddeau: Ook bij instrumentale muziek hoor je vaak snel wat iemand wil overbrengen, welke gevoelens of sfeer een nummer uitdraagt. Bij jullie vind ik dat echter heel moeilijk. Het lijkt wel alsof ikzelf als luisteraar moet bepalen wat jullie willen overbrengen. Is dat iets dat jullie bewust nastreven?
Wiltzie: “Een melodie kan een enorme emotionele impact hebben. In de muziek probeer ik over te brengen wat ik voel, dat emotionele moment te vertalen. Het is heel moeilijk om te omschrijven, het kan zowel als uplifting of als depressing beschouwd worden. Je moet vooral geduld hebben en luisteren, het zijn nu eenmaal rustige nummers.”

goddeau: De titels zijn dan weer vaak heel erg nihilistisch.
Wiltzie: (droog) “We hebben een zwart gevoel voor humor.”
“The Lonely People Are Getting Lonelier” gaat bijvoorbeeld over België. Ik woon hier nu al acht jaar en ik vind het een fantastisch land, maar het is ook zo droevig. Op Afrikaanse landen na hebben jullie waarschijnlijk de meest tragische geschiedenis ooit. Tot na de Tweede Wereldoorlog maakten jullie alleen maar erge dingen mee. Hier heerst een zwaarte die niemand lijkt te kunnen afschudden. Ik voel hier veel eenzaamheid en droefenis, maar daar hou ik wel van.”
“I’m in search of a place that’s not cool. Ik kom uit New York City, maar het is niet meer de stad waar ik opgegroeid ben: het leven is er veel te duur en het loopt er vol fucking idioten. Iedereen denkt dat je als artiest per se in pakweg New York of Parijs moet wonen om iets te bereiken. Alsof je die stad nodig hebt voor je kunst. Hier heeft Antwerpen daar een handje van weg. Het zijn steden die denken dat ze het centrum van het universum zijn.”

goddeau: Sommige beweren hetzelfde van Gent.
Wiltzie: “Gent? I think they’re living in their own bubble.”

Part 2

This is from the album “Aeonian Glow”. It’s not an official video, but it is nice together with the music of Vir Unis. If you like this music, you might want to check out Steve Roach and Robert Rich.

Another goodie from Vir Unis: “Primary Space” which is a collection of early works.

More and more I am amazed by the releases by artists under the Kranky label.
To name a few: Stars of the Lid, Brian McBride, Loscil, Christopher Bissonnette and Pan•American.

The latest Kranky artist I discovered is Chris Herbert.

An extract from a review on Almost Cool.

With a rather beat-down setup (an old PC, a minidisc recorder, and a half-broken delay pedal), Chris Herbert has created something more textural and deep than a lot of other ambient artists working with all the latest software.

You can here resemblences with Loscil and Christopher Bissonette, but he definitely has his own style. Check out his site on MySpace to here some tracks.

Here’s a review of his album “Mezzotint” on Boomkat:

Kranky has looked to the hallowed lands of Birmingham for the second time here (those of you in the know will have recognised the cover photograph on the ‘Kompilation 2′ a couple of years back.) to find sound artist Chris Herbert, who harks from the musical breeding-ground of Moseley. Yep it’s the same Moseley that featured so prominently on ‘that’ Ocean Colour Scene album title, and the same Moseley that is well known in some circles for farting out UB40, but don’t hold that against it, Chris Herbert knows how to pick and choose his influences, and on ‘Mezzotint’ only the brightest shine through. Within minutes of the album’s opening track ‘Stab City’ (a reference to Birmingham? Surely not!) we are thrust into a neon-drenched world of darkness and rainfall, mis-judged glances and rude altercations – this is a sub-aquatic soundtrack to the underbelly of city living, bringing to mind the darker moments of Stars of the Lid or William Basinski for starters, and giving a nod towards Deaf Center at their most atmospheric. The haunted, smudged lo-fi characteristic is kept up throughout the record but is punctuated by occasionally breathtaking bubbles of melody which get lodged in your memory like nursery rhymes from another generation. Those of you familiar with the classic Kranky sound – Loscil, Pan American and Windy and Carl, shouldn’t be strangers to deep, submerged ambience, but Herbert gives us his spin on things, his deeply British vision which comes across as honest and involving. Mixing a bass-heavy dub aesthetic he manages to approach Chain Reaction territory with spacious reverberating passages that wouldn’t sound out of place played loud in a warehouse in Cologne, but the more you try to compare ‘Mezzotint’ to another record, the more it serves to surprise you, to show you something else about it’s rich sound palette. Like the mezzotint Herbert has named the album after; the closer you look at the music, the more it reveals itself, the tiniest of sounds making the most affecting of revelations. Beautiful.

I found a nice review about the concert in Antwerp (Belgium) on December 1st last year (in dutch) in Digg.be.

CC Luchtbal, Antwerpen, 1 december 2007

Temidden van hectische taferelen bevindt zich idealiter een moment van kalmte en introspectie. Het was dan ook een lichte verademing toen we na twee uur worstelen met treinen en treinstations die heden ten dage in kleine bouwwerven veranderd zijn, het cultuurcentrum Luchtbal wisten binnen te glippen. Na het obligate hollanders-spotten kon de show dan beginnen, naar goede gewoonte in de Metropool der Metropolen gebeurde dit ook later dan verwacht. Wij lieten het echter niet aan ons hart komen; ons vonnis lag namelijk al enkele uren op tafel, een vonnis dat ons een lange nacht in het Antwerpse toeschreef.

Gelukkig kon er eerst meer dan drie uur muziek opgesoupeerd worden. Het beloofde een avond met egalitaristische inborst te worden; drie evenwaardige artiesten speelden schijnbaar vergelijkbare sets (qua tijdsduur, dat spreekt) met telkens een royale tussenpauze na elk optreden, iets wat we voor eens in ons bestaan zowaar wisten te appreciÎren. De firma meldt trouwens dat het cultuurcentrum Luchtbal tevens een locatie is waar men redelijke drankprijzen heeft uigedacht. Bij deze weet u dat ook weer.

Eerst mocht het kleinschalige publiek een product uit eigen natie ontvangen, want Ignatz kwam andermaal het beste van zichzelf geven op een Belgisch podium. Dat wil niet zeggen dat uw dienaar Bram Deves vaak gezien heeft dit jaar, maar er bleek alvast heel wat verandered te zijn sinds zijn aantreden op Domino 20007. Deves slaagde er dit keer in de zelfde gelukzalige, stoffige chaos uit te stallen, terwijl hij dit toch wist te omvatten in hermetische composities. Het lijkt nog steeds improvisatorisch, en Deves zingt nog steeds onder een ijzeren bewind van allerhande effecten. Wat hij zingt is niet belangrijk (althans, dat hopen we), maar zijn stemgeluid boven de kolkende geluidsmassa snijdt toch door merg en been.

Al bij al waren we erg onder de indruk. Ignatz slaagt er als geen ander in tegelijkertijd transcendent en platvloers te klinken, met een gitaarklank die van oost naar west reist, tot aan de obscure, Amerikaanse keldergitaristen toe. Dat Bram Devers schitterende platen kan afleveren, wisten we al een tijdje, maar nu heeft hij naar ons gevoel definitief bewezen dat zijn live-optredens ook bezwaarlijk te missen zijn.

Na dit eerste wapenfeit keerde de stilte weder, en konden wij toch even genieten van de comfortabele zitplaatsen; rock ‘n roll is het bepaald niet , maar een mens moet niet elke avond met pijnlijke knieën huiswaarts keren. Even later kwam Machinefabriek opdagen, het monsterproject van Rutger Zuydervelt. Zuydervelt heeft de ongezonde gewoonte per maand meerdere platen uit te brengen, al dan niet met gelijkgestemde artiesten. Zo werkte hij dit jaar reeds samen met Greg Haines, Soccer Committee en Gareth Hardwick, en dat is slechts het topje van de ijsberg. De man maakt overwegend composities binnen de ambient-muziek, waarbij er duchtig geknipoogd wordt naar medestanders als William Basinski en Stars of the Lid, met enkele geslaagde uitlopers richting noise.

Dit alles zorgde voor een gezonde interesse in wat de man live zou brengen. Na een valse start (Zuydervelt werd ruw onderbroken door het automatische aankondigingssysteem) bracht onze Arnhemse vriend een intrigerende performance. Het was een show met zowel de verfijnde ambient-klanken als het krachtige kabaal. Na het duchtig samplen van zichzelf en het creëren van een hypnotische setting met behulp van gitaar en electronica, werd het stilaan tijd voor de krachtpatserij. Wij dachten onmiddelijk aan een iets minder aversieve versie van ”Hieperdepiep’, maar met het oeuvre van Zuydervelt is dit alles ietwat onzeker. Wat wel nog in ons geheuegn geprent staat, was de zintuiglijke deprivatie die Machinefabriek ons bezorgde. Zijn geluidsmuur was dermate overweldigend dat er bij ons plots verkeerde sensorische informatie binnenstroomde. Iemand had ergens zijn of haar grote behoeften voltrokken onder een van de zeteltjes, zo leek het wel. Ook het kaakbeen weigerde alle dienst.

Na dit sonisch spektakel moest er even uitgeblazen worden. Gelukkig namen Adam Wiltzie, Brian McBride en co. rustig de tijd (bovendien moesten er nog strijkers gestemd worden). Terwijl het achter in de schedel nog duchtig bromde, kwamen de eerste tonen van Stars of the Lid reeds op ons af. Het zou echter het stilste concert van de avond worden, vermoedelijk om de strijkers niet te doen verdrinken in de geluidsgolven. Toch kunnen we ons indenken dat dit voor de achterste rijen niet bepaald een godsgeschenk was, vooral omdat in die regionen ook het geluid van een projector net iets te hoorbaar was. Deze projector moest een film over het Atomium tot ons brengen, een hebbedingetje dat McBride blijkbaar in Texas kocht.

Het laatste bedrijf van deze avond werd ingezet met een hartverwarmende versie van ‘Tippy’s Demise’, het nummer waar de strijkers (waaronder een cello) zich van hun beste kant lieten horen. Terwijl zij hun eigen melodie naar voren brachten, zorgden de twee Amerikanen dat zachte, vervormde gitaarklanken door de ruimte roteerden. Hierna werd het helaas vooral een pronkstuk voor gitaren, ook al brachten de strijkers een goede performance. Het probleem was tweeledig: ten eerste bracht deze live-instrumentatie de emotionele balans van Stars of the Lid in gedrang, mede door lichte wijzigingen aan individuele composities. Daarnaast werd de band gedwongen tot het verknippen van hun set, daar waar men vroeger aan een stuk doorspeelde. Dit is nog steeds de betere formule, als we zo vrij mogen zijn dat te stellen.

Dit alles ten spijt bleef Stars of the Lid imponeren. Een aaneenschakeling van ‘Mulholland Drive’ en ‘Requiem for Dying Mothers’ miste zijn effect niet, ondanks de geëmotioneerde tussenkomst van de strijkers. Ook bij ‘Even If You’re Never Awake’ was het toch even wennen aan de fijne besnaring, maar ook hier wisten Wiltzie en McBride de zintuigen op briljante wijze te prikkelen. het hoogtepunt kwam er eigenlijk bij ‘December Hunting for Vegetarian Fuckface’, een reus van een nummer dat ons duchtig deed nadennken over de string-theorie. Gelukkig draaide men hier voor een keertje het volume open, en kon er met volle teugen genoten worden van spatiale rust.

‘We can play one more if you like. It’s saturday night, and you probably want to party all night, so we’re going to rock you hard’. Met deze woorden werd het slotstuk van een verhelderend muziekfestijn gelanceerd. ‘Het was weer reuze spannend maar het duurde veel te kort’, zo zong drs. P in ‘Grand Prix’, en het was op deze rampzalig koude zaterdagavond niet anders.

From the excellent album “The Dead Texan” by “The Dead Texan”.
“The Dead Texan” is Adam Wiltzie’s (from Stars of the Lid) solo album. It comes with a DVD containing videos made by Christina Vantzos.

See their MySpace site for more.

From Wikipedia:

The Dead Texan is the audio/visual duo of musician Adam Wiltzie and Greek video artist Christina Vantzou. Wiltzie is better known as one-half of the ambient project Stars of the Lid, opposite Brian McBride. Vantzou has done work for MTV Netherlands, and a promotional video for the band Interpol. Her work was also featured in the June 2006 edition of Tokion magazine.

As of yet, there has been only one Dead Texan release, a self-titled CD/DVD package. The music is very similar to that of Stars of the Lid: long, droning, ambient soundscapes with Stars-esque instrumentation. The songs on The Dead Texan, however, are generally shorter, and lyrics can be heard at times. Indeed, the songs were initially intended to be released as another Stars of the Lid album, but it was ultimately deemed, as Wiltzie put it, “too aggressive.”

As posted earlier, “Bike”, christ.’s most recent EP was released end october. Benbecula Records gives you the opportunity to can listen to the first track “Round the Rigg” on their website.

For another song from “Bike” and some more new tracks, check out the MySpace page of christ.